Elka Joris deed 16 markten

We stappen samen af van de bus en reppen ons naar de vrijdagmarkt op het Zuid. Veel nieuwe Belgen, hier; niet enkel voor, maar ook achter de kramen. Elka haalt direct haar fotoflyer boven en spreekt voor de 16de keer mensen aan. Ze houdt het vriendelijk, ook als haar glimlach afketst op onverschilligheid. Morgen doet ze haar laatste markt. Tijd om even terug te blikken…

Je bent er wel stilaan op uitgekeken, zeker?
Ik ben wel moe, ja, maar hét moet, nee. Het is een leerrijke ervaring geweest.

Hoe was de respons?
Erg verschillend en afhankelijk van buurt tot buurt. Variërend van interesse, over beleefde belangstelling, tot reactie op het brutale af. In de trant van ‘geef dat geld van die kaartjes liever aan de pensioenen!’.

Het heeft je er blijkbaar niet van weerhouden ermee door te gaan…
Mijn korte boodschap was steeds dezelfde: ‘Ik ben de oudste groene kandidate en ik kom op, omdat ik vind dat wij ouderen ons in de politiek moeten laten horen. En ook omdat Groen! gaat voor een leefbare wereld, voor mijn kleinkinderen en achterkleinkinderen’.

Welke indruk houd je eraan over?
Dat uiterst rechts veel stuk heeft gemaakt. Met hun simplificaties en veralgemeningen is de gewone man gaan ‘denken’ in clichés. Dat geldt dan evenzeer voor migratie als voor de politiek in het algemeen. Dikwijls bots je gewoon op een muur van cynische onverschilligheid en onbegrip.

Toch nog een positief element overgehouden?
Zeker. De beleefdheid waarmee de nieuwe Belgen –Turken en Marokkanen- je benaderen. En ondanks de negatieve reacties van sommigen, vind ik het persoonlijk contact de beste manier van campagne voeren. Maar… je moet er natuurlijk tijd voor uittrekken.

Walter Decoene