Welkom allemaal. In deze fantastische zaal, in deze fantastische buurt, in dit Antwerpse district.

Wat ben ik blij dat we hier onze nieuwjaarsreceptie kunnen houden.

Niet alleen omdat ik hier vlakbij woon en dus het gure weer nauwelijks heb moeten trotseren om hier te geraken. Maar vooral omdat Antwerpen Noord net één van die buurten is die de volle aandacht van de stad verdienen. Net zoals Deurne-Noord, het Kiel, de Luchtbal of de Merksemse pleintjes, waar bijvoorbeeld Sander nu ook aan de slag gaat met de Pleinpatrons… wijken die te vaak vergeten worden.

Als de stad spreekt over “Allemaal Antwerpenaar”, dan geldt dat vandaag nog te veel voor wie in het centrum van de stad woont en voor de toeristen die er passeren. Veel minder voor de mensen die hier in onze woonwijken elke dag leven.
Maar laat één ding duidelijk zijn Groen zal deze buurten nooit vergeten.

En ja, ik zeg het hier zonder schroom: ook Groen heeft zijn rol gespeeld in het behoud van deze site. In de vorige legislatuur legde ons gemeenteraadslid Ilse van Dienderen bloot dat er, ondanks eerdere beloftes, onvoldoende middelen waren om deze plek te ontwikkelen.
Meer nog: het leek er even op dat de site gewoon zou worden overgeleverd aan vastgoedmakelaars. Dankzij onze oppositie in de gemeenteraad, maar vooral dankzij het sterke, georganiseerde verzet van deze buurt, is dat plannetje er niet doorgegaan. Voor de derde keer op rij staat nu in het bestuursakkoord dat de site gerenoveerd zal worden.

Derde keer, goede keer … laat ons dat hopen.

Ik woon hier intussen al meer dan twintig jaar. En het moet me van het hart: ik haat het wanneer Antwerpse woonwijken opnieuw negatief in het nieuws komen. Want onze buurten bestaan uit sterke mensen. Uit geëngageerde inwoners die elke dag de gaten dichten die de stad hier laat vallen.
2060 heeft een bijzonder woelig 2025 achter de rug. Wie hier woont, weet het: er waren steekpartijen met dodelijke afloop, er waren drugsproblemen, en zijn natuurlijk de structurele problemen in deze wijk: meer armoede en meer mensen per vierkante meter dan eender waar anders in de stad. Gecombineerd met minder groen en minder op ruimte in eender welke andere plek in de stad.

Daarom legden wij in de gemeenteraad een urgentieplan op tafel.

Met aandacht voor veiligheid, uiteraard. Maar ook met investeringen in Stuivenberg, in het Sint-Jansplein, met meer ondersteuning voor sociale organisaties en de buurtverenigingen, met maatregelen tegen verkeersonveiligheid.
Een integrale aanpak. Een structureel plan. Het werd weggestemd. In de plaats kwam het stadsbestuur met een alternatief: de buurt kreeg het label “aandachtswijk”. Wij zullen blijven aandringen op die doortastende, integrale aanpak. Op een Groene aanpak. Want laat ons eerlijk zijn: tot nu toe hebben we vooral blitzbezoeken gezien van minister Van Bossuyt, en meer politiecontroles.

En als we het toch over politie hebben in Antwerpen, dan kunnen we niet om wat we vorig jaar in onze straten zagen gebeuren.

Tijdens de Palestina-protesten in het centrum. Tijdens de bomenkap in Deurne-Zuid. Wat we zagen, was een ontsporing van politiegeweld. Onnodig. Niet proportioneel. Met meer dialoog, met meer empathie vanuit het stadsbestuur voor de grote emoties die daarover leven bij haar inwoners, had veel vermeden kunnen worden. Ik ben hier heel duidelijk over. Deze toestanden zijn in 2026 niet voor herhaling vatbaar.

Daarom pleitte Groen voor een andere aanpak. En we stonden daarin niet alleen. De voltallige gemeenteraad steunde ons voorstel om de politieaanpak in Deurne grondig te evalueren.

Na jaren zien we ook bij de politie zelf een kentering. Meer militarisering, meer centralisering, harder optreden … het werkt duidelijk niet. In de visienota voor de komende legislatuur lazen we zelfs een vorm van mea culpa. Eindelijk begint men te beseffen dat meer investeren in politie in de wijk noodzakelijk is. Onze groene visie, politie dichter bij de mensen, wint terrein.

Eindelijk. En voor ons mag het nog verder gaan. Wij willen een politiekorps dat zichtbaar is in de wijken. Te voet. Met de fiets. Aanspreekbaar.

En ja: wij pleiten ook voor politie in de klas. Je hoort het goed. Groen pleit voor méér politie… op school, in de klas Vroeger gebeurde dat ook. Politie moet veel meer met jongeren in gesprek gaan. Uitleggen wat de gevolgen zijn van bepaalde daden. Waarom vuurwerk geen speelgoed is. Wat roekeloos gedrag betekent. Zo’n preventieve aanpak kan echt het verschil maken.

Oudejaarsavond had er misschien helemaal anders uitgezien. Ontsporingen in 2027 vermijden, betekent dat je daar vandaag aan begint te werken.

Maar het gaat niet alleen over vuurwerk. Het gaat ook over sluikstort en zwerfvuil. Het gaat ook over verkeerseducatie. Verbieden is gemakkelijk, maar echt praten hierover is veel veel beter. Over hoe we rijden met e-steps, met fatbikes, wat de gevaren zijn van roekeloos rijgedrag. Niet alleen zullen jongeren graag bijleren over wat potentiële gevaren die ze tegenkomen in hun leefwereld. Politie en jongeren zullen leren elkaar ook beter leren kennen. In deze gepolariseerde tijden is dat geen overbodige luxe.

Vrienden, in 2025 nam Groen duidelijk het voortouw in de Antwerpse oppositie. Met scherpe kritiek, maar altijd met alternatieven. Dat zit in het DNA van onze partij. Of we nu in de meerderheid zitten in de districten of in de oppositie in de gemeenteraad: wij vertrekken steeds van ons eigen groene programma, met concrete voorstellen.

En hoewel de Antwerpse bestuursploeg niet bekendstaat om haar openheid voor oppositie, zien we toch resultaten.

• De omstreden RUP’s op bestelling werden geschrapt.
• De stadsdichter wordt opnieuw erkend vanuit stad.
• Er komen extra wijkagenten.
• Cultuursubsidies werden gedeeltelijk hersteld.
• De 3-30-300-regel vond zijn weg naar het bestuursakkoord.
• Districten krijgen meer middelen.

Eén keer waren we dicht bij een erg symbolische overwinning. We kwamen één stem te kort om onze motie om de Israëlische vlag tijdens de zomer te verwijderen van het Stadhuis. Het stadsbestuur stemde verdeeld en Vooruit ondersteunde onze motie. Als Peter Mertens aanwezig was geweest had, was die vlag verdwenen.

Maar het is me duidelijk. Onze aanpak werkt. Groen werkt.

Zonder noemenswaardige campagne verwelkomden we vorig jaar dan ook meer dan 130 nieuwe leden.

Maar laat ons niet naïef zijn.

Dat het stadsbestuur af en toe groene ideeën overneemt, betekent niet dat er een duidelijke koers is, dat het project van deze meerderheid duidelijk is. Pas eind 2025 kregen we zicht op hun plannen via de meerjarenbegroting.
En wat zien we? Iedere schepen heeft zijn eigen prioritaire doelstellingen. Maar er zit geen samenhang in het geheel. Geen gemeenschappelijk verhaal. Iedereen doet maar wat in zijn eigen speeltuin. N-VA en Vooruit leven samen, maar vooral naast elkaar. En N-VA doet meer dan ooit haar zin. Dat zie je nergens zo duidelijk als in Sociale Zaken, Integratie en Mobiliteit.

Met zware besparingen bij Atlas en Ligo worden twee belangrijke pijlers van het Antwerps integratiebeleid keihard aangepakt. De manier waarop en de taal waarmee is voor Groen onaanvaardbaar. Allemaal Antwerpenaar zou moeten betekenen dat integratie en inburgering net kerntaken zijn van het stadsbestuur.

Nu, hét grootste sociale project van de stad blijkt een project te zijn van de oud-burgemeester die nu premier is: nl de opvang van de schrapping van de werkloosheidsvergoeding in de tijd. Maar liefst 117 extra mensen worden extra aangenomen om dat federale beleid op te vangen. Maar wat zal er gebeuren met iedereen die uit de boot valt? Dat is één groot vraagteken, want net bij de armoedeorganisaties en integratie organisaties wordt volop gesnoeid.
Dat is geen sociaal beleid. Dat is hardvochtig beleid. En dat zou met Groen nooit passeren.

En tot slot: mobiliteit. Het thema waar elke Antwerpenaar al lang van wakker ligt en dat in 2026 tot een kookpunt zal gedreven worden.

• Een Waaslandtunnel op instorten.
• Tramlijnen die overal worden ingekort.
• Een premetro die maanden sluit.
• Oosterweelwerken op hun hoogtepunt.

De verbinding tussen linker- en rechteroever dreigt een quasi onmogelijk te worden. De stad stevent af op één gigantisch verkeersinfarct. En met bijna de helft van de tramlijnen die buiten gebruik zijn of die vertraagd rijden door verouderde infrastructuur, staat ons openbaar vervoer nergens in 2026. Je zou denken dat dit alle hens aan dek betekende.

Maar behalve een persconferentie en een belofte over een station op Linkeroever, zien we weinig voorbereiding. Dat is bijzonder zorgwekkend. Men jaagt de mensen niet alleen uit het openbaar vervoer. Men jaagt mensen gewoon weg uit Antwerpen. Maar… de luchthaven van Deurne kan op haar twee oren slapen, die blijft volop gesubsidieerd, zodat je steeds nog met een privéjet in Antwerpen terecht kan.

En dus, vrienden, is er werk aan de winkel, dit is geen moment om te berusten. Dat doen wij absoluut niet net zoals vele organisaties, en ze zijn hier ook aanwezig. Net als hen kiezen we voor buurten die niet worden opgegeven. Voor mensen die niet worden weggezet. Voor een stad die investeert in zorg, in veiligheid, groene en open ruimte, in mobiliteit … en vooral in elkaar.

Dat is ons groene visie. En dat is wat we ook volgend jaar in praktijk zullen blijven zetten in de districten, meerderheid en oppositie en in de gemeenteraad.

Als Groen van Borgerhout de coolste wijk van Europa kunnen maken, dan kan kunnen we van Antwerpen ook de coolste stad van Europa maken.

Ik wens jullie allemaal een gezond en gelukkig nieuwjaar

Foto: Kris van de Sande